Kościół Św. Gertrudy

Jedyny taki na całym Pomorzu kościół, perełka gotyku skandynawskiego. Wyglądem swym nawiązuje do Grobu Świętego.

Najstarsza wzmianka o kaplicy Św. Gertrudy pochodzi z 1497 roku, kiedy to Darłowo nawiedziła największa w historii powódź, połączona z wywołaną falą sejsmiczną - falą morska, tak silną, że pod wzgórze, na którym stoi budowla, wody wyrzuciły statek. Kościół Św. Gertrudy zbudowany jest na centralnym, sześciokątnym planie, z dwunastokątnym, niższym obejściem, o bokach na przemian dłuższych i krótszych. Budowlę oplatają schodkowe skarpy.

Kościół pokrywa dach dwunastospadowy, stromy, kryty gontem. W centralnej partii dachu mieści się sześcioboczna wieżyczka z bardzo wysokim ostrosłupowym hełmem, zwieńczonym kulą, krzyżem i kogutem.

Naprzeciw ołtarza znajduje się pięć balkonów, których balustrady zdobione są malowidłami cechu szewców i czterech ewangelistów - świętych: Mateusza, Marka, Łukasza i Jana.

Na uwagę zasługuje neobarokowy prospekt organowy z 1912 roku i organy z 1860 r.

Na przedpiersiach ław znajdują się malowane herby miast i najbogatszych cechów kupców i barwników z roku 1733 oraz świętych Piotra i Pawła, a także Lutra i Melanchtona.
Patronką kościoła jest święta Gertruda. Była opatką klasztoru w Niwelles koło Brukseli, założonego przez matkę Idubergę. W roku 647 została przełożoną klasztoru. Kanonizowano ją w roku 857.

Jest patronką żeglarzy, podróżnych, opuszczonych i bezdomnych i zmarłych oraz pokutujących dusz.